ผ่านไปแล้ว งานศพ ม่า คืนนี้เป็นคืนที่ทุกๆคนคงนอนกันอย่างเต็มอิ่มหลังจากการจากไปของ ม่า

วันนี้ไม่มีน้ำตาให้เห็นเหมือนวันแรก คงเพราะทุกคง ทำใจ กันได้ แล้วละ กับการจากไปของม่า

มีกูคนเดียวละมั้งยังแอบมีน้ำตาซึมอยู่ คิดถึงม่าทีไร น้ำตาจะแตกทุกที . . .  .

- - - - -  - - - --  --  - -- - -  -- -  - -- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -  --

แม่บอกว่าจะไปเยี่ยมม่า ถ้ามาไม่ทันให้รออยู่บ้าน วันนี้ กูป่วย เสียงแหบแห้งเลยทีเดียว

กลับมาถึงบ้าน 4 โมง ทันด้วย !! แต่แม่บอกว่า ไม่สบายไม่ต้องไปหรอก เดี๋ยวไข้ติด ม่า

รบเร้าแม่อยุ่นาน แต่ก้คิดอยู่เหมือนกันว่า ไข้เราหนักนะ เดี๋ยวไปติดจริงๆแย่แน่ เลยไม่ไป

วันนั้นจบลงด้วยการนั่งเล่น เนต อยุ่บ้านไป ทุกคนกลับมาสีหน้าปกติพร้อมกับ บอกว่า

พรุ่งนี้ม่าคงลืมตาได้ (หลังจากม่าผ่าตัดเมื่อวันจันทร์ที่ 4 ม่ายังไม่ลืมตาเลย)

- - - - -  - - - --  --  - -- - -  -- -  - -- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -  --

เข้านอนตอน ตี 2 กว่าๆ ก่อนนอนกินยาลดน้ำมูกขนาดแรงไปด้วย หลับสนิท มาก

แต่ก็ตื่นมาด้วยเสียงปึงปังของการทุบประตูอย่างแรง ของ ออย พร้อมกับคำด่าลอยมากับอากาศ

ลงจากห้องนอนมาด้วยความงัวเงียหัวเสีย

!!! อี๊เล็กร้องไห้คุยโทรสับกับใครไม่รู้ว่าหมอโทรมาบอกว่าม่าอาการไม่ดี

กูเหลือบมองนาฬิกาก่อนจะอาบน้ำ จะตี 5 แล้ว แม่อยู่ตลาดกับพ่อ โทรสับก็ไม่เอาไป

หลังจากวุ่ยวานกับการติดต่อบอกทุกๆคน ออย ร้องไห้ ตอนนั้นใจเริ่มไม่ดี แต่กูก็คิด

คิด ว่า ม่า คงไม่เป็นอะไร ม่า ต้องไม่เป็นอะไร หมอเค้ารับรองว่าการผ่าตัดใส่เครื่องกระตุ้นหัวใจปลอดภัย

หลังจากทุกคนอาบน้ำเปลี้ยนเสื้อผ้า เราแห่กันไปขึ้นรถ กู๋ฉุ่ย ระหว่างทางทุกคนเริ่มต้นพูดถึงอาการของ ม่า

ไม่นานความเงียบก็เริ่มเข้ามาแทนที่ อั๊เล็กยังร้องไห้อยู่ แม่กับออยน้ำตาซึมๆ  กูคิดแต่ว่า ม่าไม่เป็นไร

กู๋ฉุ่ยนั่งนิ่ง เฮียอาร์ต ขับรถแบบเร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ ระหว่างทางของความเงียบสลับกับโทรสับ

ถามข่าวเป็นระยะๆ ตี5.45 โดยประมาณพวกเราเข้าเขตชลบุรีมาแล้ว โทรสับ ออย ดังขึ้น

"ฮัลโหล อ่อ เฮียเพชร ใกล้จะถึงแล้วๆ ฮะ..อะไรนะ ม่า เค้าไปแล้ว.....อืมๆ แค่นี้"

..

..

"ม่าตายแล้ว เค้าไปแล้ว" จบเสียง ออย น้ำตาออยไหลออกมา แม่กับอุ๊เล็กปล่อยโฮออกมา แบบสุดกลั้น

"มีใครไปทันมั๊ย?" แม่ถาม "เฮียศีกดิ์กะเจ๊เล็ก.." ออยตอบมาปนกับเสียงสะอื้น

..

..

ไม่กี่นาทีที่ยาวนานเราเงียบกันไม่มีใครพูดอะไรนอกจากเสียงร้องไห้ ภาพม่าที่มีในความทรงจำผุดขึ้นมาในหัว

นับร้อย นับพัน ต่อไปนี้เราจะไม่มี ม่า อีกแล้ว ม่าจากเราไปแล้ว ไม่มี คำ ลา ไม่มีลูกของม่าซักคนอยู่ที่นั่น

คือสิ่งที่ทุกคน เสียใจจนวันนี้

..

..

หลังจากความยาวนานที่มีแต่เสียงสะอื้น กู๋ฉุ่ย กดโทรสับ หาใครซักคน จังหวะเดียวกับโทรสับเฮียอาร์ตดัง

เสียงเฮียอาร์ตเกือบจะปกติบอกปลายสายว่า "ม่าเสียแล้วนะ"

แต่กู๋ฉุ่ยที่นิ่งเงียบมานานคงเพราะ กู๋ไม่อยากให้ น้องสาว ลูก และหลาน รู้สึกอ่อนไหวไปมากกว่านี้

กลับบอกกลับปลายสายด้วยเสียงที่บ่อยโฮอย่างสุดกลั้น ลูกชายที่รักแม่ที่สุดคนนึงกำลังร้องไห้

..

..

ไม่นานนักพวกเราก็ถึงโรงพยาบาล กว่าจะเสร็จเรื่องได้พา ม่า กลับบ้านก็10โมงกว่า

ระหว่างรอ ทุกคนต่างอยู่ไม่สุข ใจกูจะหลุดเข้าไปในห้อง ICU แล้ว อยากเห็นม่า อยากกอดม่า อีกครั้ง

แต่สิ่งทีทำได้ ก็แต่แต่มอง พร้อมกลั้นเสียงสะอื้น  ได้สัมผัสม่าครั้งสุดท้ายก็ตอนก่อนบรรจุศพเข้าโลง

ทาแป้งให้ ม่า แต่งตัวม่าให้สวยที่สุดก่อนม่าจะไปสวรรค์. . .

- - - - -  - - - --  --  - -- - -  -- -  - -- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -  --

จากวนั้นจนวันนี้ 7 วันแล้วที่เราเสียม่าไป กูยังทำใจไม่ได้เลย วันที่ม่ามีลมหายใจวันสุดท้าย

กูก็ไม่ได้ไปหาเค้าไม่ได้เจอหน้าเค้า กูไม่น่าปล่อยตัวเองให้ป่วย กูน่าจะรบเร้าแม่ขอไปด้วย

เพราะสำหรับกูดูเค้าห่างๆหน้าห้อง กูก็ร้องไห้แล้ว สงสารม่า ม่าคงเจ็บ สายระโยงระยาง

แถมต้องถูกมัดมือมัดขา ม่าคงทรมานมาก

สงสารที่สุด คือ แม่ แม่พูดว่า เพราะแม่รึป่าวม่าถึงตาย แม่คิดผิดรึป่าว ที่ให้ม่าผ่าตัด

ทุกคนก็ได้แต่ปลอบใจกัน ไม่มีใครถูกใครผิดหรอก หมอบอกว่า ม่าเสีย เพราะ ปอดติดเชื้อ

เฮียศักดิ์ หลานคนเดียวที่อยู่กับม่าจนหมดลม เล่าให้ฟังว่า ม่าเลือดออก ทางจมูกกับปาก

ยิ่งทำให้เราทุกคนเสียใจ เศร้าใจมากขึ้น งานศพ ถูกจัดขึ้น อย่างยิ่งใหญ่ ญาติมารวมกับเกือบร้อยคน

ทำให้ความโศกเศร้าหายไปในไม่นาน แต่กูก็ยังไม่หายอยู่ดี ไม่อยากร้องไห้ให้ใครเห็นโดยเฉพาะแม่

ตอนนี้คงได้แต่ทำใจ  ยอมรับ ในการ เกิด แก่ เจ็บ ตาย. . .

- - - - -  - - - --  --  - -- - -  -- -  - -- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -  --

คือ คนแก่ที่กูเห็นมาตั้งแต่เด็ก เป็น แม่ของแม่

คือ คนที่ชอบพูดภาษาจีนที่กูฟังแล้วต้องถามทุกครั้งว่า อะไรนะม่า อีกทีดิ๊

คือ คนที่ ชอบเดินไปทำหญ้าในสวน ทั้งที่แดดเปรี้ยงๆ 

คือ คนที่ ชอบเอาขนมไปแจกคนอื่น

คือ สาวที่ยิ้มสวยที่สุดคนนึงในความทรงจำของกู

คือ คนที่ชอบเดินไปศาลเจ้า แล้วพากูไปด้วย

คือ คนที่ทำให้กูเกลียดซาลาเปาไส้ถั่วดำ เพราะว่า ม่าชอบเอาซาลาเปาไส้ถั่วดำแข็งๆที่ไหว้เจ้ามาให้กิน

แต่วันนี้ หนูกินซาลาเปาไส้ถั่วดำแล้วนะ ม่า อร่อย มากเลย

 

 

                     รัก ม่า ที่ สุด..