ช่วงนี้ไม่ค่อยได้อัพเสปซเล้ยยย

อยากอัพ แต่ไม่รู้จะอัพไรดี

เรื่องเยอะ ก็ขี้เกียจพิมพ์

เรื่องน้อย ก็ขี้กียจพิมพ์

เอาเรื่องที่ตั้งใจจะอัพมานาน แต่ไม่ได้อัพ ซักที

Alert ของชั้นหายไปจากแผงขายหนังสือ ตั้งแต่ต้นปี ... หายไปไหน หาคำตอบไม่ได้ แต่คำตอบในใจมีอยู่แล้วคือ เจ๊ง... รอบ2

คำถาม...นิตยาสาร เพลงสากล ที่คิดมาตลอดว่าดีที่สุด ทำไมจึงอยู่ไม่ได้ ราคาแพงเหรอ หรือคนเค้าไม่ฟังเพลงสากลกัน??

จากอาทิตย์ ไปสู่ เดือนแรกเริ่มหวั่นไหวกับการหายไป เดือนที่ 2 เริ่มทำใจ เดือนที่ 3 กูเข้าใจละ

เมื่อไม่มี Alert ทุกวัน พนักงานร้านขายหนังสือ จะเป็นกูไปยืนกวาดตามองหาหนังสือเล่มไหนซักเล่มบนแผง

พร้อมถอนหายใจ และเดินจากไปทุกๆวัน หลังจากนั้น ก็เริ่มไม่หันไปมองที่แผงอีก เพราะรู้ดีว่า ต้องเจอกับภาพเดิมๆ

ตอนนี้เริ่มมาสังเกตว่า นิตยาสารเพลงสากลหายไปจากแผงหนังสือไทย และถูกกลืนกินด้วย นิตยาสาร ซุบซุบนินทา ดารา

คิดแล้วอนาถใจ เว้ย ตอนนี้เลยได้แต่อ่าน Alert ที่เกิดและดับใน 3 เล่ม วนไปมา กับหนังสือ "ขอบฟ้าใต้ฝ่าเท้า"ของ บก.ตี้

บางคนอาจจะคิดว่า อินี่มันเสี้ยนของนอกขนาดเนอะ ถึงกะเอามาพร่ำในเสปซ อยากบอกว่า ถ้าคุณ เป็นคนนึงที่ไม่เคยอ่าน Alert

ได้โปรดอย่ามาตัดสิน นิตยาสารฉบับนี้ ด้วยความคิดของคุณเอง

 

   *** ระลึกถึงคนทำนิตยาสารดีๆ

 

 

เรื่องต่อมา... เอา 2 เรื่องพอวุ้ย

ไปงานบวชพระเต็มที่ระยองมา ทริปนี้ สนุกมากๆ เสียดายเวลาน้อยไปนิสนึง

แต่ก็เป็นช่วงวันหยุดสั้นๆที่มีความสุขโคตรๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

 

 

 

 

 

 

- - - - - - - - - - - - - - --  --  - - - - - -  -- -  -- ***