☆ → เรื่องราวชีวิตกูม่างชักวุ่นวายสัด ไม่อัพแปบนึง(กล้าบอกว่าแปบเหรอวะ) ม่างมีตั้งหลายเรื่อง•.★*

ไม่รู้จะเริ่มไรก่อนดีสับสน ง่ายๆสั้นๆคือกูงงกะตัวเอง งงกะคนรอบข้าง งงกะโลกใบนี้

งงกะการที่จะจบป.ตรี ซะแระเหรอกูชีวิตวัยรุ่นกูไมมันสั้นจังวะจะไม่ได้ไปม.ละเหรอไม่ได้กินเตี๋ยวป้าคิ้ม ไม่ได้กินส้มตำลุงกัง ไม่ได้แดกข้าวหอส้ม

ไม่ได้แทะโลมเด็กรุ่นน้องกะชายไทยวัยกระทาหน้าตาจิ้มลิ้มในม.ม่างดูแกพิลึกเลยกู

แล้วก็แรดไปแรดมาหลายที่มากมายตังก็หมดม่างใช้อย่างเดียวไม่มีเก็บค่ะกูจะแดกแกลบแล้วไม่เจียมตัวแต่ก็แรดอยู่นั้นละม่างเซ็ง

เพราะอย่างนี้มั้งเลยรู้สึกชีวิตกูไม่มีไรเลยคงที่ คงตัว ไร้ประโยชน์โคตรๆ พิมกระโยขน์นี้แล้วปรี๊ดดด

แถมโปรแกรมคอนเสิร์ตกูนี่เยอะแยะมากมาย 15 ต.ค ไปดูบุดด้าเบลสที่ สยาม 28 กุได้บัตรไว้งานเวอร์จิ้น งานแฟตเฟส ก็นัดนู๋เซนและน้องๆในบอร์ดไว้

แล้วก็ชวนอิโบไปเปงเพื่อนแรดกะอิเปิ้ลซึ่งไม่แน่ใจในโชคชะตาของตัวเองซักที แล้วก็คงมีมาเรื่อยๆเปงกระสัยช่วงนี้กำลังมีความสุขกะการเที่ยว

หาความสุขใส่ตัวเยอะๆทดแทนความสับสนในตัวเอง ซะงั้นๆน่ะกู

พูดถึงเรื่องเรียนม่าง เด๋วจะลืมตัวว่ายังเป็นนักศึกษาแม้ว่าจะเหลือเวลาในชีวิตนักศึกษาป.ตรีน้อยลงทุกขณะจิต

สอบทีจะตายห่าหนังสือไม่อยากอ่านแล้วช่วงนี้บ้ามากมายทั้งกะเพื่อนๆ กะอาจารย์ กิน(ส้มตำ เตี๋ยวป้าคิ้ม และเครปหอส้ม)ดื่ม(โค้ก) เที่ยว(สวนรถไฟ)แรคสัดๆ

เกมก็บ้า บ้าแรคสัดๆช่วงนี้ใส่คราวละแม่งดีใจแต่ของอย่างอื่นไม่มีห่าไรเลย

อะไรแปลกๆกูก็เยอะสาดๆแบบว่า พ่อ-แม่ออกรถมือ2มา งง ไอ้เชี้ยเป้แต่งงานฟ้าแลบ แลบจิงๆโทรบอกอิเปิ้ลล่ายโมงแล้วอิเปิ้ลโทรมาหากูว่าแต่ง6ใมงเย็น

รีบสาดๆแต่งตัวไม่ได้เข้ากะงานเค้าเลยจัดในสโมสรทหารนะค๊า เพื่อนกูไม่ใช่เล่น ไปถึงก็แดกๆยัดๆสุดตรีนค่ะอิ่ม เจ หรอคะเลิก ณ บัดนั้นเลยเลือกกินไม่ได้

แต่ว่าจะว่าไปที่ผ่านๆมากูสับสนจิงๆนะแบบว่าไม่รู้ว่าทำไมอะไรๆก็ดูงุงิ(ภาษาวัยรุ่นแปลว่าไรไม่รู้) นี่ขนาดอัพเสปซยังสับสนว่าจะพิมไรก่อนหลังดีวะ

วันนี้ๆเอาวันนี้ก่อน 24 ตค แต่ขณะนี้ 25 ไปละ ไปมีตติ้งกะนู๋น้องกะอั้มมาอ่ะนะๆดีๆ แอมพูดไม่หยุดอยู่คนเดียว ก๊ากกกกก

แถมเป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่กูไปพายเรือในสวนมาพูดแล้วจะร้องไห้รู้สึกคิดถึงวันเก่าๆที่อยู่บ้านนอกของกู

กูพายเรือไปกะอี๊ใหญ่ไปเก็บผักบุ้ง แต่กูมะได้ลงน้ำว่ะไม่มีเสื้อผ้าเปลี่ยนเสียดายๆ ไม่ได้เข้าไปในสวนนานมากๆ

มองไปที่บ้านใหญ่ใจหายมากๆมันเก่าและทรุดโทรมแบบว่าภาพอดีตแล่นแป๊บบบเค้ามาที่หัว(เหมือนในหนัง)

ไปสานปลาตะเพียนกะอี๊ใหญ่รื้อความจำออกมา ม่าสานงูให้กู2ตัวตอนม่าเอามาให้กูจะร้องไห้ พอแม่มาให้แม่สานตะกร้อให้ลูกนึง ปลาอีก

แบบว่าอะไรกันวะ กูนี่น่าจะเป็นคนที่น่าอิจฉาที่สุดในโลกคนนึงที่มีครอบครัวดีๆ กูคิดถึงสิ่งที่กูทำไม่ดีๆกะพวกเค้าแล้วกูรู้สึกว่ากูแม่งเลวว่ะ

โกหก ตอแหล สารพัด ไม่อยากมานอนที่บ้านม่าเพราะอะไร? ไม่มีเนต ไม่มีเกม ไม่มีสัญญาณโทรสับ ไม่มีประปา

แต่ความจริงที่กูตะหนักในวันนั้น คือ . . .

เป็นอะไรที่กูมีความสุขว่ะ วันนั้นทั้งวันถ้าไม่นับเรื่องที่บ้านกูงุงิกันนะเป็นวันที่กูรู้สึกดีโคตรๆ

คิดถึงตอนเก็บหญ้าในสวน วิ่งเล่นในบ้านใหญ่คิดดูซิว่าจะมีกี่คนได้วิ่ง้ล่นในบ้านอายุเป็นร้อย ทำตัวเหมือนเป็นเจ้าของแบบไม่อายใคร

พายเรือวนในท้องร่อง จับกุ้งจับปลากะไอ้ออย ว่ายน้ำเอามะพร้าวมาผูกๆมาเหน็บจั๊กกะแร้ ซึ่งเป้นสาเหตุให้กูว่ายน้ำไม่เป็นจนทุกวันนี้

นึกถึงน้ำท่วนแล้วฝูงปลามันว่ายรอบๆบ้านม่า คิดถึงตอนพยายามจะจับปลาเข็ม โง่สาดๆ -*-

คิดถึงตอนทำความสะอาดบ้านใฆญ่แล้วเจอรูปวาดสีน้ำมันรูปเจ้าคุณกะคุณหญิงน่าตาถมืงตึง เจอกระบี่ เจอปืนโบราณ

วิ่งเล่นในสวน สะพานทอดยาวออกไปที่แม้น้ำบางปะกง เรือเก่าของกู๋อ้วนที่เคยวิ่งรับส่งคนในแม่น้ำบางประกงสายนี้

หลายอย่างมันตีวันเค้ามาในหัวพิมเท่าไหรก็ไม่หมด

และนี่แหละที่กูรู้ละที่กูรู้สึกสับสนเบื่อหน่ายชีวิตเพราะเหตุใด??.....

สาเหตุของกูน่าจะมาจากการที่กูเป็นโรคคลั่งเทคโนโลยี(เหมือนที่อ.สุภาวดีเอามาให้อ่าน)แต่ไม่ใช่ว่าเปงพวกไฮเทคนะเว้ย

แบบว่ากูหาความสุขจากเทคโลโลยี ต่างๆ เกม เพลง เดินห้าง ดูคอนเสิร์ต อยากได้ อยากมี เห็นเค้าไปก็อยากไป

เห็นเค้าฟังก็อยากฟัง เค้ามีก็อยากมี ใจก็ไม่สงบ คอนเสิร์ตมีวันนี้วันนั้นก็อยากไป ไม่ได้ไปดูก็หงุดหงิดใจ (Jay-Z with Rihanna ก็อยากดู-..-)

หวยก็มะถูกกกกกกกกกกกกกกกกกก (อันนี้ร้ายแรง เสียหวยไปเยอะ ฮ่าๆ ยกเลิกแจตพอตก็ดีกูจะได้เลิกฟุ้งซ่าน)

สรุปอย่างที่เค้าพูดกันคงถูก สูงสุดคืนสู่สามัญ รากหญ้าสู่รากแก้ว ชีวิตพอเพียง ชีวิตนี้กูจะอยากได้อยากมีไปทำไม

ในเมื่อกูเป็นคนที่น่าอิจฉาที่สุดคนนึงบนโลกถึงจะเป็นเรื่องเล็กๆแต่ก็น่าภูมิใจไม่น้อยสำคัญชีวิตผู้หญิงธรรมดาๆคนนึง

อย่างกู . . . . .